Αποθήκευση
xarisgogos

Μήκος

97,84 χλμ

Υψ. διαφορά

1.330 m

Βαθμός δυσκολίας

Δύσκολο

κατάβαση

1.330 m

Max elevation

757 m

Trailrank

32

Min elevation

-172 m

Trail type

Loop
  • Φωτογραφίες ΑΚΤΑΙΟ-ΚΟΥΛΟΥΡΑ-ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ-ΚΟΥΝΙΝΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΔΑΦΝΕΣ-ΑΙΓΙΟ-ΑΚΤΑΙΟ
  • Φωτογραφίες ΑΚΤΑΙΟ-ΚΟΥΛΟΥΡΑ-ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ-ΚΟΥΝΙΝΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΔΑΦΝΕΣ-ΑΙΓΙΟ-ΑΚΤΑΙΟ
  • Φωτογραφίες ΑΚΤΑΙΟ-ΚΟΥΛΟΥΡΑ-ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ-ΚΟΥΝΙΝΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΔΑΦΝΕΣ-ΑΙΓΙΟ-ΑΚΤΑΙΟ
  • Φωτογραφίες ΑΚΤΑΙΟ-ΚΟΥΛΟΥΡΑ-ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ-ΚΟΥΝΙΝΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΔΑΦΝΕΣ-ΑΙΓΙΟ-ΑΚΤΑΙΟ
  • Φωτογραφίες ΑΚΤΑΙΟ-ΚΟΥΛΟΥΡΑ-ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ-ΚΟΥΝΙΝΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΔΑΦΝΕΣ-ΑΙΓΙΟ-ΑΚΤΑΙΟ
  • Φωτογραφίες ΑΚΤΑΙΟ-ΚΟΥΛΟΥΡΑ-ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ-ΚΟΥΝΙΝΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΔΑΦΝΕΣ-ΑΙΓΙΟ-ΑΚΤΑΙΟ

Ώρα

11 ώρες 57 λεπτά

Σύνολο σημείων

4160

Uploaded

28 Μαρτίου 2021

Recorded

Μαρτίου 2021

Live Tracking

Share your location with friends and loved ones during an activity.

Get Wikiloc Premium Upgrade to remove Ads
Live Tracking Live Tracking
Be the first to clap
Share
-
-
757 m
-172 m
97,84 χλμ

61 εμφανίσεις, 0 αποθηκεύσεις

κοντά στην περιοχή Aktaío, West Greece (Greece)

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΥΝΙΝΑΣ
Η Κουνινά είναι από τα πιο παλιά χωριά της περιοχής (υψ. 560μ.). Αναφέρεται ως κατοικημένος τόπος από το 1692 όταν και έγινε η Ενετική Απογραφή. Άλλοι οικισμοί που αποτελούν το τοπικό διαμέρισμα της Κουνινάς είναι το Πετροβούνι (υψ. 490μ.), η Αγία Άννα (υψ. 580μ.), Πελεκίστρα (υψ. 600μ.) και η μονή Πεπελενίτσης (υψ. 500μ.).

Την εποχή εκείνη δόθηκε η σημερινή ονομασία στην περιοχή από το σλαβικό Kyhdi hafiu το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται Κούνια-νάνι. Η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει το σαθρό και επικίνδυνο έδαφος της περιοχής το οποίο ανάγκασε τους κατοίκους να μετακινηθούν δύο φορές: μία μετά το σεισμό της 14ης Μαΐου 1748 και άλλη μία μετά τους διαδοχικούς σεισμούς του 1953 και του 1962. Η σχετική απόφαση για μεταφορά του χωριού Κουνινά είχε παρθεί αμέσως μετά τον πόλεμο (υπουργική απόφαση 108723/28.5.1947) αλλά η εφαρμογή της αναβαλλόταν διαρκώς λόγω των πολλών χρημάτων που έπρεπε να δοθούν για απαλλοτριώσεις και αποζημιώσεις των κατοίκων. Η αρχική θέση του χωριού ήταν ανάμεσα στο Λάκωμα, την Καρίτσα και το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής ενώ η κατοπινή (και σημερινή) θέση ονομαζόταν από τους παλιούς «Βαρελά».

Κατά την Ενετοκρατία υπαγόταν διοικητικά στην Βοστίτσα (δηλ. το Αίγιο). Αν και οι Ενετοί εισήγαν την καλλιέργεια της σταφίδας, εν τούτοις αρχικά η Κουνινά θεωρήθηκε γι’ αυτούς σχεδόν άγονη περιοχή. Έτσι, προκρίθηκε η καλλιέργεια κάποιων ποικιλιών σταφυλιού («βολίτσες» ή «γριμανιώτες», η δεύτερη ονομασία πιθανώς να προέρχεται από τον αρμοστή της Αιγιαλείας επί Ενετοκρατίας, Φραγκίσκο Γριμάνη) καθώς και η καλλιέργεια βαμβακιού (εξ ου και η παλαιότερη ονομασία «Βαμβακιές» της περιοχής νοτιοανατολικά του χωριού).

Μετά το σεισμό του 1748 αρκετοί κάτοικοι έφυγαν από το χωριό. Ο πρώτος οικιστής του κοντινού χωριού Ζευγολατιό (σημερινό δημοτικό διαμέρισμα Ελίκης, δήμου Διακοπτού) ήταν κουνινιώτης, ονόματι Κανέλλος Καλόγερος (γύρω στο 1760). Το 1772, μετά τα «Ωρλοφικά», το χωριό θα καταστραφεί ολοσχερώς από τους Τουρκαλβανούς και οι κάτοικοι θα χτίσουν το χωριό εκ βάθρων. Μέχρι την Επανάσταση η Κουνινά θα ζει αποκλειστικά από την κτηνοτροφία καθώς οι κάτοικοί από τον φόβο των τουρκικών αποσπασμάτων παραμελούσαν τις αγροτικές τους εργασίες και κρύβονταν στα δάση και τις σπηλιές όποτε αυτά έρχονταν στην περιοχή.

Στην Επανάσταση του 1821 η Κουνινά θα είναι ένα από τα «νοσοκομεία»-καταφύγια των επαναστατημένων Ελλήνων της περιοχής μαζί με τη Φτέρη και τη Μονή Πεπελενίτσας. Κάτοικοι του χωριού θα απαρτίσουν ξεχωριστό σώμα που θα πάρει μέρος στη μάχη στα Σελά κατά την πολιορκία της Πάτρας (1822), αλλά ο εμφύλιος μεσούσης της Επανάστασης (1824) θα χωρίσει το χωριό στα δύο.

Με την απελευθέρωση το 1833 η Κουνινά μαζί με την Παρασκευή και το Κακοχώρι (σημερινές Δάφνες) θα αποτελέσουν τον δήμο Μεγανίτιδος. Πρώτος δήμαρχος του νεοσύστατου δήμου ήταν ο εκ Κουνινάς αγωνιστής, Αργύρης Παπασταθόπουλος, επί της δημαρχίας του οποίου θα κτιστεί ο παλιός ιερός ναός του Αγίου Αθανασίου (εικονογραφημένος από τον γνωστό αγιογράφο Κωνσταντίνο Φανέλλη) και θα ιδρυθεί ο σημερινός οικισμός Βόβοδα. Ο Αργύρης Παπασταθόπουλος θα τιμηθεί το 1843 με το Χάλκινο και Αργυρό Παράσημο. Πέθανε το 1851. Λίγο αργότερα η Κουνινά θα γίνει κοινότητα. Τα έτη 1870 και 1871 η Κουνινά θα ταλαιπωρηθεί από επιδημία ευλογιάς και η ανάπτυξή της θα καθυστερήσει. Την ίδια περίπου εποχή θα ενσωματωθεί στο δήμο Αιγίου.

Το 1900 η παραγωγή σταφίδας στα πεδινά θα καταστραφεί από περονόσπορο και σε μια νύκτα οι κάτοικοι της Κουνινάς θα γίνουν πλούσιοι καθώς μόνο η δική τους παραγωγή θα σωθεί. Ο απότομος πλουτισμός θα οδηγήσει στο γκρέμισμα της παλιάς εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου και στο χτίσιμο νέας (η οποία θα ολοκληρωθεί το 1926), αλλά η αλόγιστη σπατάλη θα φέρει την Κουνινά μετά από δυο χρόνια στο χείλος της φτώχειας. Τότε θα αρχίσει και η μαζική μετανάστευση στην Αμερική. Το 1907 θα εμφανιστούν καθιζήσεις και κλίσεις των σπιτιών από τις πολλές βροχές και θα γίνουν οι πρώτες συζητήσεις για μεταφορά του χωριού. Τον ίδιο χρόνο ιδρύθηκε Παρθεναγωγείο με πρώτη δασκάλα την Αγγελική Σ. Καζάνη. Το 1914 ξαναγίνεται κοινότητα με πρώτο πρόεδρο τον Γεώργιο Θεοδώρου. Το 1915 ιδρύεται ο σταφιδικός συνεταιρισμός με πρώτο πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Λυριντζή. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επιδημία γρίπης θα κτυπήσει τον πληθυσμό ενώ το 1921 και το 1922 θα γίνει νέα καθίζηση του εδάφους και το 1923 θα συζητηθεί για πρώτη φορά η μεταφορά του χωριού στη θέση «Βαρελά». Η σταφίδα θα γίνει το μοναδικό σχεδόν καλλιεργήσιμο προϊόν της περιοχής και μάλιστα με τόση επιτυχία ώστε ο συνεταιρισμός της Κουνινάς θα ανοίξει γραφεία στο Λονδίνο το 1926. Παρ’ όλ’ αυτά, το «Σταφιδικό ζήτημα» που θα προκύψει μεταξύ των ετών 1929 και 1936 θα οδηγήσει μέχρι και σε επέμβαση του στρατού μετά την καταστροφή των γραφείων του ΑΣΟ στο Αίγιο από Κουνινιώτες.

Νέες καθιζήσεις πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο θα οδηγήσουν τους κατοίκους να εγκαταλείψουν το χωριό, το οποίο θα επανακατοικηθεί μετά το 1946 και θα μεταφερθεί στη σημερινή του θέση το 1962.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
Η Παρασκευή είναι ένα από τα πιο ιστορικά και μαρτυρικά χωριά της Αιγιάλειας και της Αχαΐας και ταυτοχρόνως ένα από τα ομορφότερα. Η περιοχή έβγαλε επιστήμονες και αγωνιστές του 1821, αν και σήμερα έχει εγκαταλειφθεί από τους περισσότερους κατοίκους της, αφού μόλις είκοσι οικογένειες έχουν απομείνει με τους περισσότερους να ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στα βόρεια του όρους Μπαρμπάς μεταξύ των κορφών Αη-Λιάς και Χιονίστρα, δίπλα στον ποταμό Μεγανίτη, δυτικά και χαμηλότερα του οροπεδίου της Κουνινάς σε υψόμετρο 662 μέτρων με θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο. Η πλούσια βλάστηση, τα πολλά τρεχούμενα νερά και το πανέμορφο αισθητικό δάσος που απλώνεται στη περιοχή, κάνουν τη Παρασκευή έναν πανέμορφο προορισμό για κάθε επισκέπτη.
Το όνομά της το πήρε από την ομώνυμη εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που βρίσκεται ακριβώς στην είσοδο του χωριού.

Κατά την τουρκοκρατία, η Παρασκευή ήταν ένα από τα πιο γνωστά Πασαλίκια της Αχαΐας και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα χρησίμευε από τις ντόπιες οθωμανικές αρχές ως χώρος συγκέντρωσης και είσπραξης των κεφαλικών φόρων της περιοχής. Η Παρασκευή είναι η γενέτειρα σπουδαίων αγωνιστών του ‘21 των οποίων τα ονοματα έχουν γραφθεί με χρυσά γράμματα στον ιστορικό χάρτη της χώρας μας. Από την Παρασκευή κατάγονταν ο Δημήτριος Μελετόπουλος, πρωτοπαλίκαρο του Κολοκοτρώνη, ο αντιστράτηγος Ιωάννης Φεϊζόπουλος, συναγωνιστής του Κολοκοτρώνη και ο Χιλίαρχος Ορεινός. Το πραγματικό όνομα του Χιλίαρχου Ορεινού ήταν Κωνσταντίνος Ιωάννου. Το Χιλίαρχος είναι στρατιωτικός τίτλος που του είχε δώσει ο Κολοκοτρώνης ενώ το Ορεινός είναι προσωνύμιο που είχε σχέση με την καταγωγή του από το ορεινό χωριό της Παρασκευής. Ο Χιλίαρχος Ορεινός μαζί με τον Ιωάννη Φεϊζόπουλο και τον Δημήτριο Μελετόπουλο έλαβε μέρος στη μεγάλη μάχη των Δερβενακίων ενώ λίγες ημέρες αργότερα οι άξιοι πολεμιστές αντιμετώπισαν τα υπολείμματα της στρατιάς του Δράμαλη στο στενό μεταξύ Ακράτας και Πλάτανου. Λίγο αργότερα, ο Ορεινός υπερασπίστηκε το Μεσολόγγι κατά την διάρκεια της πρώτης πολιορκίας του από τον Κιουταχή Πασά ενώ στην πορεία τέθηκε αντιμέτωπος με το στρατό του Ιμπραήμ, πρώτα στις 18 Ιουλίου του 1827 στο Βερίνο και μετά στις 26 Αυγούστου του ίδιου έτους στη Καυκαριά , κοντά στη Ρακίτα. Από την Κυβέρνηση τιμήθηκε για την τόσο μεγάλη προσφορά του στον αγώνα με το « Χαλκούν Αριστείον» ενώ μετά την απελευθέρωση κατετάγη στην «Προικοδοτημένη Φάλαγγα «που δημιουργήθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα της 1ης Ιανουαρίου 1838 για την αποκατάσταση των αγωνιστών. Σε αυτήν συμμετείχαν όσοι επιθυμούσαν, αντί μισθού, να λάβουν από το κράτος γη.

Το 1833, το χωριό εξ αιτίας του πληθυσμού του, ήταν η πρωτεύουσα του Δήμου Μεγανίτιδος. Ενδεικτικό της οικονομικής ευμάρειας αλλά και των πολλών κατοίκων που ζούσαν μόνιμα εκεί είναι η κατασκευή του Δημοτικού Σχολείου του χωριού, περίπου στα 1880, όταν σε ολόκληρη την Αιγιάλεια υπήρχαν μόνο άλλα δύο, αυτά του Αιγίου και της Φτέρης. Το σχολείο κτίστηκε στη θέση όπου βρισκόταν η οικία του αγωνιστή της Επανάστασης του ΄21 Δημήτρη Μελετόπουλου.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, αξίζει να σημειωθεί ότι εδώ ιδρύθηκε ο πρώτος αγροτικός συνεταιρισμός της Αιγιάλειας από τον Ιωάννη Σπηλιόπουλο, τον μετέπειτα ιδρυτή του Αγροτικού Σταφιδικού Οργανισμού (ΑΣΟ). Οι δραστήριοι κάτοικοι του χωριού δεν θα μπορούσαν να μείνουν αμέτοχοι στους αγώνες της πατρίδας μας για ελευθερία κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Στις πέντε Απριλίου του 1943 λίγο έξω από το χωριό, σ΄ ένα λινό, μια μικρή ομάδα αγωνιστών υπό τον Γεώργιο Αγγελόπουλο, τότε εκδότη της εφημερίδας του Αιγίου «Φλόγα», ορκίστηκε να συμμετάσχει στον αγώνα εισχωρώντας στην αντιστασιακή ομάδα του Δημήτριου Μίχου ή καπετάν Μίχου που ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα στη βόρειο Πελοπόννησο και την Αχαΐα. Η Παρασκευή πρωτοστάτησε στο αντάρτικο εναντίον των Γερμανών μαζί με την Κουνινά και υπήρξε ένα από τα χωριά της Αχαΐας που πλήρωσε ένα μεγάλο φόρο αίματος τόσο κατά τη διάρκεια της Κατοχής όσο και αργότερα στον αδελφοκτόνο Εμφύλιο Πόλεμο. Το χωριό καταστράφηκε και κάηκε κατ' επανάληψη κατά τη διάρκεια αυτών των ταραγμένων χρόνων.
Αναφορικά με το φυσικό της περιβάλλον αξίζει να αναφερθεί πρώτον οι πολλές πηγές που διαθέτει και δροσίζουν το χωριό και δεύτερον το δέντρο "Μάης" που ανθίζει τις πρώτες μέρες του Μαΐου (εξ ου και το όνομα) και το οποίο δεν βρίσκεται σε καμιά άλλη περιοχή της Αχαΐας.

Στις ημέρες μας η Παρασκευή όπως και πολλά άλλα χωριά της Ελλάδος έχει πληγεί από την αστυφιλία και αγωνίζεται να επιβιώσει. Είναι από τις πλέον γραφικές τοποθεσίες της περιοχής μας και γίνονται προσπάθειες εξωραϊσμού της ώστε να καταστεί τουριστικώς αξιοποιήσιμη.
Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΟΡΕΙΝΩΝ
Η οικογένεια των Ορεινών διέμενε στον Πύργο που σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει οι σημερινοί ιδιοκτήτες του, έχει χτιστεί πριν το 1300. Το 1956 ο Πύργος κρίθηκε διατηρητέο μνημείο με την υπ. αρ. υπουργική απόφαση 115372/5835-13.01.1956 που δημοσιεύθηκε στο 27/ΤΒ Φύλλο της Κυβερνήσεως στις επτά Φεβρουαρίου του ιδίου έτους. Ο Πύργος σήμερα ανήκει στην εποπτεία της 6ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων.

Ο Πύργος των Ορεινών είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα οχυρωμένης κατοικίας με πολεμίστρες και εξωτερικούς τοίχους με μεγάλο πάχος που κυμαίνεται από εκατόν δεκαπέντε έως εκατόν είκοσι εκατοστά. Είναι ένα διώροφο επιβλητικό κτίσμα που δεσπόζει στο κέντρο του χωριού .Οι πολεμίστρες, αρκετές από τις οποίες διασώζονται και σήμερα, μαρτυρούν την ταυτότητά του ενώ οι ξυλοδεσιές στο εσωτερικό του που διακρίνονται στους τοίχους και πάνω από τις θύρες, είναι οι αρχικές και δεν έχουν αντικατασταθεί ούτε μετά την πρόσφατη ανακαίνισή του.
Στο πέρασμα του χρόνου ο Πύργος χρησιμοποιήθηκε με πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους τρόπους. Την περίοδο της Βενετοκρατίας, γύρω στα 1600, χρησιμοποιήθηκε ως οχυρό λόγω της περίοπτης θέσης του . Στη συνέχεια, την περίοδο της Τουρκοκρατίας γίνεται το σπίτι του Τούρκου Πασά, καθώς η Παρασκευή με τα γύρω χωριά Μαυρίκι, Κουνινά, Αράχωβα, Γκραίκα, Τούμπα, Γρηγόρι, Χατζή και Κακοχώρι (Δάφνες) υπήρξε πασαλίκι που αριθμούσε περίπου πέντε χιλιάδες ψυχές. Τότε ήταν που τα υπόγεια του Πύργου λειτούργησαν ως φυλακές γι΄ αυτούς που συνελάμβανε ο Πασάς.

Περίπου στα 1700, Έλληνες με μεγάλη περιουσία αγόρασαν πολλά αρχοντικά από τους Τούρκους, με τον Πύργο, όπως φαίνεται να περνά στην οικογένεια του Χιλίαρχου Ορεινού. Οι Ορεινοί κατοίκησαν τον Πύργο για περίπου εκατό χρόνια αφού λίγο πριν την Επανάσταση του ΄21 έφυγαν από την Παρασκευή και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο νέο τους αρχοντικό στο Αίγιο, στο κέντρο της πόλης ακριβώς εκεί που σήμερα υπάρχει η οδός που φέρει το όνομα του Χιλίαρχου.

Ο πρώτος ιδιοκτήτης μετά τους Ορεινούς ήταν ο Στάθης Καρανικόλας ο οποίος ήταν μάλλον εσωτερικός μετανάστης από τη Ρούμελη. Ο Πύργος από τον Στάθη Καρανικόλα πέρασε στον γιο του Ασημάκη, από τον Ασημάκη στο γιο του Νικόλαο κι αυτός με την σειρά του τον κληροδότησε στον γιο του Ασημάκη. Οι σημερινοί ιδιοκτήτες είναι οι αδελφές Βαρβάρα και Παναγιώτα και η οικογένεια της Χρυσούλας, κόρες του Ασημάκη Καρανικόλα . Για περίπου διακόσια χρόνια και για πέντε συνεχόμενες γενιές , τούτο το οίκημα παραμένει στην ίδια φαμίλια.

Σχόλια

    You can or this trail